Je analyse is goed. Of er iets mee gebeurt, beslist iemand anders.
Je komt van buiten of bovenschools binnen, met weinig tijd en zonder positie in het team. Je onderzoekt, schrijft je bevindingen op en bespreekt ze met de directeur. Daarna ben je weg. Of er iets verandert, hangt vervolgens af van de ruimte die de directeur heeft. Je advies concurreert met de dagelijkse hectiek, en die wint vaak. Bovendien word je al snel gezien als controle. Hoe zorgvuldig je ook werkt: iemand die van buiten meekijkt, krijgt eerder sociaal wenselijke antwoorden. Je ziet dus niet altijd wat er werkelijk speelt. En dan het materiaal. Je bouwt je eigen gereedschapskist met formats, gesprekshandleidingen en presentaties. Dat werkt, maar kost veel tijd. Tegelijkertijd ontbreekt vergelijkbaarheid tussen scholen en is er weinig tegenspraak op je eigen analyse, omdat de vakgenoot die je scherp houdt meestal ergens anders werkt.
