Zicht op kwaliteit in een rol die nog nauwelijks is uitgetekend.
Je bent aangesteld voor de kwaliteit van het onderwijs, en je week vult zich met leerlingen. Een leerlingbespreking waar je bij moet zijn, een OPP dat af moet, een aanvraag voor een arrangement, een ouder die het niet eens is met de aanpak in groep 4. Het is werk dat gedaan moet worden en het voelt urgent, want er zit een kind achter. Maar het is werk op leerlingniveau, en jouw opdracht gaat over het niveau erboven: het handelen van de leraar en de kwaliteit van het onderwijs in de hele school. Je wordt naar beneden gezogen, elke week opnieuw. En als je dan tijd vrijmaakt voor een verdiepende analyse, moet je ermee leuren.
Je zet hem op de agenda en de agenda is vol. Vervolgens stuur je hem rond maar je weet niet of iemand hem opent. Niemand heeft erom gevraagd, dus blijft het jouw stuk — en een stuk van jou verandert niemands les. Dat komt ook doordat analyseren in de meeste teams iets is wat over leerlingen gaat: wie zit onder de norm, wie heeft extra instructie nodig, welke leerlijn passen we aan. Nuttig werk, maar het stopt precies waar het interessant wordt. De vraag wat de leraar zelf deed — welke doelen hij stelde, waar hij in zijn instructie op reageerde, wat hij de volgende les anders deed — komt zelden op tafel. Zolang die vraag ontbreekt, blijft OP2 iets van het overzicht en van de inspectie, in plaats van iets waarin een leraar kan groeien.
